O kościele
Kościół Chrystusa Króla i św. Dzieciątka Jezus w Pavilnys, znajdujący się we wschodniej części Wilna, w Aukštasis Pavilnys, jest wyjątkowy nie tylko ze względu na swoją architekturę, lecz również bogatą historię. To jedyny drewniany kościół katolicki w Wilnie, który do dziś funkcjonuje i obsługuje parafian mówiących po litewsku i po polsku.
Kościół zbudowano w 1935 r., a 7 lipca tego samego roku konsekrował go arcybiskup Romuald Jałbrzykowski. Materiałem budowlanym jest drewno, które nadaje budynkowi wyjątkowe poczucie przytulności i ciepła, a także wyróżnia go spośród innych kościołów wileńskich, budowanych najczęściej z muru lub cegły.
W okresie II wojny światowej kościół, podobnie jak wiele innych obiektów sakralnych, poniósł spore straty. Po wojnie ksiądz Konstanty Molis podjął inicjatywę odnowienia kościoła, dążąc do przywrócenia jego pierwotnego piękna i wspaniałości. Niestety noc z 18 lutego 1977 r. zapisała się smutnym wydarzeniem – kościół został obrabowany. Mimo to kościół przetrwał i nadal służy wiernym.
Pod względem architektonicznym kościół jest budowlą na planie prostokąta, jednowieżową, trójnawową, z przedsionkiem i wieżyczką. Wnętrze wyróżnia się subtelną stolarką i motywami religijnymi, tworzącymi szczególną atmosferę duchową.
Kościół ten jest nie tylko ośrodkiem życia religijnego, lecz również ważnym obiektem kulturowym, łączącym miejscową wspólnotę. Jego drewniane ściany i przytulne wnętrze zapraszają do odwiedzin i chwil spokoju, a może i do zadumy nad upływem czasu i odpornością na przeciwności. Choć skromny z zewnątrz, kościół ten kryje w sobie ogromną wartość duchową i żywą historię, którą warto odkryć każdemu.
Kościół zbudowano w 1935 r., a 7 lipca tego samego roku konsekrował go arcybiskup Romuald Jałbrzykowski. Materiałem budowlanym jest drewno, które nadaje budynkowi wyjątkowe poczucie przytulności i ciepła, a także wyróżnia go spośród innych kościołów wileńskich, budowanych najczęściej z muru lub cegły.
W okresie II wojny światowej kościół, podobnie jak wiele innych obiektów sakralnych, poniósł spore straty. Po wojnie ksiądz Konstanty Molis podjął inicjatywę odnowienia kościoła, dążąc do przywrócenia jego pierwotnego piękna i wspaniałości. Niestety noc z 18 lutego 1977 r. zapisała się smutnym wydarzeniem – kościół został obrabowany. Mimo to kościół przetrwał i nadal służy wiernym.
Pod względem architektonicznym kościół jest budowlą na planie prostokąta, jednowieżową, trójnawową, z przedsionkiem i wieżyczką. Wnętrze wyróżnia się subtelną stolarką i motywami religijnymi, tworzącymi szczególną atmosferę duchową.
Kościół ten jest nie tylko ośrodkiem życia religijnego, lecz również ważnym obiektem kulturowym, łączącym miejscową wspólnotę. Jego drewniane ściany i przytulne wnętrze zapraszają do odwiedzin i chwil spokoju, a może i do zadumy nad upływem czasu i odpornością na przeciwności. Choć skromny z zewnątrz, kościół ten kryje w sobie ogromną wartość duchową i żywą historię, którą warto odkryć każdemu.