O kościele
Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Juodupė to wyjątkowy zabytek, nie tylko ze względu na architekturę, ale i bogatą oraz złożoną historię.
Kościół ten stoi w Juodupė, w rejonie rokiskim, w Diecezji Poniewież. Obecny kościół urządzono w 1946 roku, po drugiej wojnie światowej, adaptując budynek gospodarczy dawnej plebanii – stodołę. Historia tej sakralnej budowli zaczęła się jednak dużo wcześniej i jest pełna prób oraz poświęcenia.
Po pierwszej wojnie światowej wspólnota Juodupė zaczęła aktywnie tworzyć parafię. W owym czasie w Juodupė działała przędzalnia wełny z czesalnią oraz krosna tkackie, a ludzie odczuwali potrzebę posiadania własnego kościoła. Parafii przydzielano ziemię z części parafii Onuškis i Rokiškis, jednak z powodu problemów własnościowych proces ten utknął w miejscu. Dopiero w 1934 roku ksiądz Jonas Bubas, z pomocą parafian, uzyskał ziemię od Departamentu Reformy Rolnej i wybudował drewnianą kaplicę, którą poświęcił ku czci Matki Bożej Ostrobramskiej.
Oficjalnie parafia Juodupė została założona w 1937 roku, jednak pierwszy duży drewniany kościół zbudowano dopiero w 1938 roku. Kościół ten stał na wysokim wzniesieniu, na terenie obecnego cmentarza, był na planie krzyża, miał trzy nawy oraz wieżę o wysokości 30 metrów. Ołtarz kościoła zdobiły obrazy malarza Vytautasa Palaimy, wśród nich „Św. Kazimierz modlący się przy ołtarzu Matki Bożej Ostrobramskiej” oraz obraz św. męczennicy Julii.
Niestety w 1944 roku, podczas walk wojennych, kościół ten został zniszczony. Władza sowiecka nie pozwoliła odbudować kościoła na dawnych fundamentach, dlatego w 1946 roku tymczasowy kościół urządzono w stodole plebańskiej. Choć było to rozwiązanie jedynie tymczasowe, kościół ten przetrwał do dziś.
W 1987 roku kościół nadpalił się, jednak staraniem proboszcza Pranasa Sabaliauskasa został wyremontowany. Dziś budynek kościoła jest drewniany, ma parkietową podłogę, ozdobny sufit, a ściany obite boazerią. Okna zdobią witraże, a w rogu terenu przykościelnego stoi lekka, słupowa dzwonnica.
Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Juodupė to nie tylko dom modlitwy, ale i ośrodek zgromadzeń miejscowej wspólnoty, symbolizujący jej wytrwałość i wierność swojej wierze.
Kościół ten stoi w Juodupė, w rejonie rokiskim, w Diecezji Poniewież. Obecny kościół urządzono w 1946 roku, po drugiej wojnie światowej, adaptując budynek gospodarczy dawnej plebanii – stodołę. Historia tej sakralnej budowli zaczęła się jednak dużo wcześniej i jest pełna prób oraz poświęcenia.
Po pierwszej wojnie światowej wspólnota Juodupė zaczęła aktywnie tworzyć parafię. W owym czasie w Juodupė działała przędzalnia wełny z czesalnią oraz krosna tkackie, a ludzie odczuwali potrzebę posiadania własnego kościoła. Parafii przydzielano ziemię z części parafii Onuškis i Rokiškis, jednak z powodu problemów własnościowych proces ten utknął w miejscu. Dopiero w 1934 roku ksiądz Jonas Bubas, z pomocą parafian, uzyskał ziemię od Departamentu Reformy Rolnej i wybudował drewnianą kaplicę, którą poświęcił ku czci Matki Bożej Ostrobramskiej.
Oficjalnie parafia Juodupė została założona w 1937 roku, jednak pierwszy duży drewniany kościół zbudowano dopiero w 1938 roku. Kościół ten stał na wysokim wzniesieniu, na terenie obecnego cmentarza, był na planie krzyża, miał trzy nawy oraz wieżę o wysokości 30 metrów. Ołtarz kościoła zdobiły obrazy malarza Vytautasa Palaimy, wśród nich „Św. Kazimierz modlący się przy ołtarzu Matki Bożej Ostrobramskiej” oraz obraz św. męczennicy Julii.
Niestety w 1944 roku, podczas walk wojennych, kościół ten został zniszczony. Władza sowiecka nie pozwoliła odbudować kościoła na dawnych fundamentach, dlatego w 1946 roku tymczasowy kościół urządzono w stodole plebańskiej. Choć było to rozwiązanie jedynie tymczasowe, kościół ten przetrwał do dziś.
W 1987 roku kościół nadpalił się, jednak staraniem proboszcza Pranasa Sabaliauskasa został wyremontowany. Dziś budynek kościoła jest drewniany, ma parkietową podłogę, ozdobny sufit, a ściany obite boazerią. Okna zdobią witraże, a w rogu terenu przykościelnego stoi lekka, słupowa dzwonnica.
Kościół Matki Bożej Ostrobramskiej w Juodupė to nie tylko dom modlitwy, ale i ośrodek zgromadzeń miejscowej wspólnoty, symbolizujący jej wytrwałość i wierność swojej wierze.