O kościele
Kościół Najświętszej Maryi Panny, Królowej Pokoju, w Spitrėnach jest nie tylko perłą architektoniczną, ale i duchową, położoną w małej, spokojnej wsi Spitrėnai, niedaleko Uteny. Ten drewniany kościół, zbudowany w 1917 roku, wciąż stoi jako żywy świadek historii, zachowując swoją niepowtarzalną atmosferę i artyzm.
Powstanie kościoła jest ściśle związane ze staraniami miejscowej wspólnoty i jej wielkich fundatorów. Głównymi inicjatorami byli proboszcz Pranciškus Turauskas oraz właściciele dworu Jonas i Elena Balaišowie. Projekt stworzył student Pranas Gineitis, a już zaledwie kilka lat później, w 1919 roku, mianowano tu pierwszego księdza Petrasa Margevičiusa, który znacznie przyczynił się do urządzenia i odnowienia wnętrza kościoła. Dzięki jego staraniom kościół wyposażono w fisharmonię, ołtarze, a nawet sześciogłosowe organy.
Ta wyjątkowa świątynia ma plan zbliżony do krzyża, jedną wieżę i trzy ołtarze. Teren przykościelny otacza mur kamienny, na którym stoi drewniana dzwonnica i krzyż. Zresztą teren przykościelny to nie tylko zwykłe ogrodzenie – to miejsce zdobione roślinami ozdobnymi i różnymi dziełami sztuki, takimi jak słup pamięci księży czy kamień pamiątkowy dla budowniczych kościoła. Autorami tych elementów artystycznych są znani litewscy artyści Andrius Cvirka i Romualdas Šimkūnas.
Zawsze znakomicie utrzymany i zadbany kościół zachwyca wnętrzem i spokojem, który emanuje z gry barw witraży i subtelnych detali. Witraże stworzył znany artysta Andrius Cvirka, a ich barwy i światło nadają kościołowi szczególną atmosferę, zachęcającą do skupienia w modlitwie lub po prostu do refleksji nad życiem.
Od ponad stu lat kościół Najświętszej Maryi Panny, Królowej Pokoju, w Spitrėnach służy miejscowym wiernym, dając im duchową pociechę i wsparcie. Mimo upływu czasu zachował swoją autentyczność i jest ważną częścią duchowej mozaiki diecezji poniewieskiej i dekanatu Utena. Dziś kościołem administruje proboszcz parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Utenie, Algis Neverauskas, a w parafii działa też kaplica w Radeikiai.
Każdy, kto odwiedzi ten wspaniały kościół, może poczuć nie tylko jego znaczenie historyczne, ale i głęboki spokój duchowy, który emanuje ze ścian tej świątyni. Jest to miejsce, w którym splatają się historie przeszłości i teraźniejszości, gdzie każdy zakątek opowiada swoją niepowtarzalną historię.
Powstanie kościoła jest ściśle związane ze staraniami miejscowej wspólnoty i jej wielkich fundatorów. Głównymi inicjatorami byli proboszcz Pranciškus Turauskas oraz właściciele dworu Jonas i Elena Balaišowie. Projekt stworzył student Pranas Gineitis, a już zaledwie kilka lat później, w 1919 roku, mianowano tu pierwszego księdza Petrasa Margevičiusa, który znacznie przyczynił się do urządzenia i odnowienia wnętrza kościoła. Dzięki jego staraniom kościół wyposażono w fisharmonię, ołtarze, a nawet sześciogłosowe organy.
Ta wyjątkowa świątynia ma plan zbliżony do krzyża, jedną wieżę i trzy ołtarze. Teren przykościelny otacza mur kamienny, na którym stoi drewniana dzwonnica i krzyż. Zresztą teren przykościelny to nie tylko zwykłe ogrodzenie – to miejsce zdobione roślinami ozdobnymi i różnymi dziełami sztuki, takimi jak słup pamięci księży czy kamień pamiątkowy dla budowniczych kościoła. Autorami tych elementów artystycznych są znani litewscy artyści Andrius Cvirka i Romualdas Šimkūnas.
Zawsze znakomicie utrzymany i zadbany kościół zachwyca wnętrzem i spokojem, który emanuje z gry barw witraży i subtelnych detali. Witraże stworzył znany artysta Andrius Cvirka, a ich barwy i światło nadają kościołowi szczególną atmosferę, zachęcającą do skupienia w modlitwie lub po prostu do refleksji nad życiem.
Od ponad stu lat kościół Najświętszej Maryi Panny, Królowej Pokoju, w Spitrėnach służy miejscowym wiernym, dając im duchową pociechę i wsparcie. Mimo upływu czasu zachował swoją autentyczność i jest ważną częścią duchowej mozaiki diecezji poniewieskiej i dekanatu Utena. Dziś kościołem administruje proboszcz parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Utenie, Algis Neverauskas, a w parafii działa też kaplica w Radeikiai.
Każdy, kto odwiedzi ten wspaniały kościół, może poczuć nie tylko jego znaczenie historyczne, ale i głęboki spokój duchowy, który emanuje ze ścian tej świątyni. Jest to miejsce, w którym splatają się historie przeszłości i teraźniejszości, gdzie każdy zakątek opowiada swoją niepowtarzalną historię.