O kościele
Kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Utenie jest jednym z tych miejsc, które mieszczą w sobie nie tylko wiarę, ale i mnóstwo opowieści historycznych. W tej budowli splatają się różne epoki, losy i przeżycia ludzi.
Po raz pierwszy kościół w Utenie wzmiankowany jest już w 1500 roku. Był to drewniany kościół Świętego Krzyża, na rzecz którego w 1522 r. przeznaczono dziesięcinę z dóbr Uteny i Užpaliów. W późniejszych czasach parafia miała wspólnego proboszcza z Užpaliami. W 1777 r. działała tu już szkoła parafialna, a aż do końca XIX w. życie kościoła było ściśle związane z codziennością miasta i okolic.
W 1802 r. kościół spłonął, lecz w latach 1796–1802 proboszcz Tadas Milašius zbudował nowy drewniany kościół, odnowiony także w 1866 r. Niestety w 1879 r. znów spłonął. Po tym nieszczęściu nabożeństwa odprawiano w szopie zbudowanej na cmentarzu. Mimo to, dzięki wytrwałej działalności księży i parafian, w 1884 r. zbudowano obecny murowany kościół, którego budowę zorganizował proboszcz Adomas Vyšniauskas. Ta okazała budowla została konsekrowana w 1898 r. przez biskupa Gasparasa Cirtautasa.
Kościół wyróżnia się architekturą w stylu historyzmu, planem krzyża greckiego i dwuwieżową konstrukcją. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, cztery ołtarze i wspaniałe detale artystyczne. Ciekawe jest to, że przed pierwszą wojną światową kościół zakupił trzy dzwony, choć w 1915 r. wywieziono je do Rosji – po wojnie dwa z nich wróciły, lecz jeden był już uszkodzony.
Przez cały czas swego istnienia kościół przeżył wiele przemian i odnowień. W 1927 r., staraniem wieloletniego proboszcza Jonasa Asminavičiusa, kościół przeszedł gruntowny remont. W 1979 r. odrestaurowano ołtarz główny.
Dziś kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Utenie nie jest tylko miejscem modlitwy – jest też ważnym obiektem dziedzictwa kulturowego, świadczącym o historii miasteczka, jego mieszkańcach i ich kruchych, a zarazem trwałych wartościach. Odwiedzając ten kościół, można poczuć ducha przeszłości i zrozumieć, jak ważne miejsce wiara zajmowała i wciąż zajmuje w życiu mieszkańców tej ziemi.
Po raz pierwszy kościół w Utenie wzmiankowany jest już w 1500 roku. Był to drewniany kościół Świętego Krzyża, na rzecz którego w 1522 r. przeznaczono dziesięcinę z dóbr Uteny i Užpaliów. W późniejszych czasach parafia miała wspólnego proboszcza z Užpaliami. W 1777 r. działała tu już szkoła parafialna, a aż do końca XIX w. życie kościoła było ściśle związane z codziennością miasta i okolic.
W 1802 r. kościół spłonął, lecz w latach 1796–1802 proboszcz Tadas Milašius zbudował nowy drewniany kościół, odnowiony także w 1866 r. Niestety w 1879 r. znów spłonął. Po tym nieszczęściu nabożeństwa odprawiano w szopie zbudowanej na cmentarzu. Mimo to, dzięki wytrwałej działalności księży i parafian, w 1884 r. zbudowano obecny murowany kościół, którego budowę zorganizował proboszcz Adomas Vyšniauskas. Ta okazała budowla została konsekrowana w 1898 r. przez biskupa Gasparasa Cirtautasa.
Kościół wyróżnia się architekturą w stylu historyzmu, planem krzyża greckiego i dwuwieżową konstrukcją. Wewnątrz znajdują się trzy nawy, cztery ołtarze i wspaniałe detale artystyczne. Ciekawe jest to, że przed pierwszą wojną światową kościół zakupił trzy dzwony, choć w 1915 r. wywieziono je do Rosji – po wojnie dwa z nich wróciły, lecz jeden był już uszkodzony.
Przez cały czas swego istnienia kościół przeżył wiele przemian i odnowień. W 1927 r., staraniem wieloletniego proboszcza Jonasa Asminavičiusa, kościół przeszedł gruntowny remont. W 1979 r. odrestaurowano ołtarz główny.
Dziś kościół Wniebowstąpienia Pańskiego w Utenie nie jest tylko miejscem modlitwy – jest też ważnym obiektem dziedzictwa kulturowego, świadczącym o historii miasteczka, jego mieszkańcach i ich kruchych, a zarazem trwałych wartościach. Odwiedzając ten kościół, można poczuć ducha przeszłości i zrozumieć, jak ważne miejsce wiara zajmowała i wciąż zajmuje w życiu mieszkańców tej ziemi.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Utenos Kristaus Žengimo į dangų bažnyčia. Fotografijos aprašymas ant pasporto: „UTENA. Bažnyčia „Kristaus Dangun žengimo“ statyta 1883 m. klebono Adomo Višnievskio (1830–1896) kurioje jis ir palaidotas.“