O kościele
Korzenie kościoła sięgają końca XIX w., kiedy w kaplicy cmentarnej w Šančiai zaczęto odprawiać nabożeństwa, sprawowane przez kowieńskich księży. Co ciekawe, od 1909 r. co drugą niedzielę śpiewano po litewsku, wspierając w ten sposób rozwój języka i kultury litewskiej.
Przed I wojną światową, z inicjatywy księdza Teodorasa Benediktavičiusa, przystosowano drewniane pomieszczenie magazynowe do sprawowania nabożeństw, podczas których ustawiono trzy ołtarze i nadano tytuł Najświętszego Serca Pana Jezusa. Po wojnie, w 1919 r., miejscowym wiernym przekazano skład prochu carskiego wojska, który przekształcono w stary kościół katolicki z dzwonnicą i nowymi dzwonami.
Gdy w 1929 r. rozpoczęto budowę murowanego kościoła według projektu Povilasa Taračkovasa, nie został on oficjalnie otwarty ze względu na zmieniające się potrzeby. Ostatecznie, dzięki staraniom proboszcza Mamertasa Lumbė (pracującego od 1926 r.) i środkom wspólnoty, w latach 1935–1938 zbudowano obecny murowany kościół według projektu architekta Algirdasa Šalkauskisa. 24 grudnia 1938 r. nowy kościół uroczyście poświęcono.
Pod względem architektonicznym kościół jest w stylu secesji z detalami romańskimi, cechuje się monumentalnością, surowymi formami zewnętrznymi i skromnym wnętrzem. Jest to jeden z najważniejszych przykładów międzywojennej nowoczesnej architektury sakralnej na Litwie. Podczas budowy zastosowano nowatorskie konstrukcje żelbetowe – jedne z pierwszych tego typu na Litwie.
Imponującym detalem kościoła jest fresk „Aniołowie” w łuku prezbiterium, namalowany przez znanego litewskiego artystę Liudasa Truikysa w 1938 r. Warto również wspomnieć witraże Stasysa Ušinskasa, które ozdobiły kościół po II wojnie światowej.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa niejednokrotnie ucierpiał podczas trudnych chwil XX w., w tym podczas bombardowania w 1941 r. Mimo to był stale odnawiany i pielęgnowany. Po wojnie stary kościół zamieniono na magazyn wojsk sowieckich, a obecnie część jego pomieszczeń jest sprywatyzowana.
Dziś kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Kaunasie jest nie tylko ważnym ośrodkiem religijnym, ale i cennym zabytkiem architektury, chronionym jako obiekt dziedzictwa kulturowego Litwy. Odwiedzając ten kościół, można poczuć ducha historii i zobaczyć niezwykły cud nowoczesnej architektury.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Atvirukas „Pažėrų bažnyčios projektas“ išleistas 1991 m.; Kaunas, Lietuva. Aversas: Pažėrų bažnyčios projekto-piešinio nespalvota reprodukcija ant gelsvo storesnio popieriaus. Ant piešinio viršutiniame dešiniajame kampe parašyta „Pažėrų b.“, o po reprodukcija, paraštėje, atspausdinta ar ranka grafito pieštuku parašyta – „Pažėrai 1936 m.“. Reversas: juodu dažu pastorintame) rėmelyje atspausdintas informacinis tekstas: viršuje dešinėje – „"Mano namai – maldos namai" / (V. Jėzaus Kristaus žodžiai. Luko XIX, 18)“; žemiau centre – „VILKAVIŠKIO VYSKUPIJOS PAŽĖRŲ R.K. PARAPIJOS / ŠVČ. JĖZAUS ŠIRDIES BAŽNYČIA / Projektavo arch. dr. S. Kudokas / Bažnyčia pradėta statyti 1936 m.“; žemiau kairėje – „Pažėrai, 1936.VIII.1.“; žemiau dešinėje – „Kun. Jonas Rugys / Pažėrų par. administratorius“. Po rėmeliu – apatinėje paraštėje leidėjo rekvizitai – „"Spindulys". 1991. 1471. 5000.“.
Senoji Pažėrų Švč. Jėzaus Širdies bažnyčia. Pažėruose (Kauno r.) yra dvi bažnyčios - mūrinė tarp žmonių vadinama vasarine ir medinė vadinama žiemine, nes joje yra įrengtas šildymas.