O kościele
Kościół św. Karola Boromeusza w Upytė to prawdziwy klejnot architektoniczny i historyczny, położony we wsi Upytė, niedaleko drogi Panevėžys–Krekenava. Ten drewniany kościół, wybudowany w 1878 r. staraniem proboszcza Felicijonasa Bytautasa i parafian, emanuje nie tylko formami architektury ludowej, lecz także subtelnymi cechami neobaroku.
Materiałem budowlanym kościoła jest drewno, które w tamtych czasach było często stosowane ze względu na dostępność i przydatność w miejscowych warunkach klimatycznych. Kościół wyróżnia się planem krzyża o wymiarach 19,2 × 8,5 metra, trójboczną apsydą i dwiema wieżyczkami. Wewnątrz urządzono trzy ołtarze oraz organy o ośmiu registrach, nadające sakralną atmosferę nabożeństwom.
Kościół dedykowany jest św. Karolowi Boromeuszowi, słynnemu arcybiskupowi Mediolanu z XVI w., znanemu ze swej reformatorskiej działalności i oddania służbie kościelnej. Święty Karol Boromeusz stał się szczególnym patronem, a jego imię zdobi tę historyczną świątynię.
Historia tej świątyni zaczęła się jeszcze wcześniej niż budowa kościoła katolickiego – do 1595 r. w Upytė stał zbór ewangelicko-reformowany, który podupadł po śmierci ostatniego potomka rodu Čičinskich w 1665 r. Później, w 1742 r., w katolickiej kaplicy w Upytė ogłoszono odpust, a od 1849 r. zaczęto prowadzić księgi metrykalne, dokumentujące życie parafii.
Dzwonnica kościoła, stojąca obok, ma również swój niepowtarzalny urok. Drewniana, trzykondygnacyjna dzwonnica przylega do muru z kamienia polnego, otaczającego teren przykościelny. Takie rozwiązanie architektoniczne, w którym łączą się drewno i kamień, tworzy harmonijny obraz, dopełniający krajobraz.
Do zespołu kościoła należą też inne ważne budowle sakralne – kaplice w Upytė-Tauginai oraz kaplica cmentarna, które również wzbogacają bogate dziedzictwo kulturowe tego miejsca.
Ciekawe jest to, jak ten kościół był przez lata doglądany i pielęgnowany: w 1895 r. zakupiono obrazy stacji Drogi Krzyżowej, w 1927 r. dach pokryto blachą, a w 1937 r. pomalowano wnętrze i zewnętrze kościoła. Wszystkie te starania świadczą o oddaniu i miłości parafian do swojego kościoła.
Wizyta w tym kościele pozwala poczuć nie tylko wartość architektoniczną, lecz i duchową tego miejsca. To miejsce, w którym czas jakby się zatrzymuje i można zanurzyć się w historii, zadumać się nad dziedzictwem przodków oraz poczuć głęboką więź z kulturą swojej ziemi.
Materiałem budowlanym kościoła jest drewno, które w tamtych czasach było często stosowane ze względu na dostępność i przydatność w miejscowych warunkach klimatycznych. Kościół wyróżnia się planem krzyża o wymiarach 19,2 × 8,5 metra, trójboczną apsydą i dwiema wieżyczkami. Wewnątrz urządzono trzy ołtarze oraz organy o ośmiu registrach, nadające sakralną atmosferę nabożeństwom.
Kościół dedykowany jest św. Karolowi Boromeuszowi, słynnemu arcybiskupowi Mediolanu z XVI w., znanemu ze swej reformatorskiej działalności i oddania służbie kościelnej. Święty Karol Boromeusz stał się szczególnym patronem, a jego imię zdobi tę historyczną świątynię.
Historia tej świątyni zaczęła się jeszcze wcześniej niż budowa kościoła katolickiego – do 1595 r. w Upytė stał zbór ewangelicko-reformowany, który podupadł po śmierci ostatniego potomka rodu Čičinskich w 1665 r. Później, w 1742 r., w katolickiej kaplicy w Upytė ogłoszono odpust, a od 1849 r. zaczęto prowadzić księgi metrykalne, dokumentujące życie parafii.
Dzwonnica kościoła, stojąca obok, ma również swój niepowtarzalny urok. Drewniana, trzykondygnacyjna dzwonnica przylega do muru z kamienia polnego, otaczającego teren przykościelny. Takie rozwiązanie architektoniczne, w którym łączą się drewno i kamień, tworzy harmonijny obraz, dopełniający krajobraz.
Do zespołu kościoła należą też inne ważne budowle sakralne – kaplice w Upytė-Tauginai oraz kaplica cmentarna, które również wzbogacają bogate dziedzictwo kulturowe tego miejsca.
Ciekawe jest to, jak ten kościół był przez lata doglądany i pielęgnowany: w 1895 r. zakupiono obrazy stacji Drogi Krzyżowej, w 1927 r. dach pokryto blachą, a w 1937 r. pomalowano wnętrze i zewnętrze kościoła. Wszystkie te starania świadczą o oddaniu i miłości parafian do swojego kościoła.
Wizyta w tym kościele pozwala poczuć nie tylko wartość architektoniczną, lecz i duchową tego miejsca. To miejsce, w którym czas jakby się zatrzymuje i można zanurzyć się w historii, zadumać się nad dziedzictwem przodków oraz poczuć głęboką więź z kulturą swojej ziemi.