O kościele
Kościół Opatrzności Bożej w Wilnie to jedna z tych świątyń, których historia pełna jest zmian i rozmaitych perypetii. Położony w Wilnie, w pobliżu Vilkpėdė, kościół ten od ponad stu lat służy zarówno miejscowym mieszkańcom, jak i gościom miasta.
Kościół zbudowano w 1913 roku i stał się filią parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ta murowana budowla, zaprojektowana przez znanego architekta Antoniego Wiwulskiego, wyróżnia się stylem neogotyckim – widać to po planie prostokątnym, wieżyczkach oraz jednonawowej strukturze. Autor projektu August Klein również zasłużył na uznanie za swój wkład w architektoniczne piękno tego kościoła.
Od 1927 roku kościół należał do zakonu salezjanów, lecz wkrótce jego losy się zmieniły. W czasach sowieckich, w 1948 roku, kościół zamknięto i przekazano państwowemu teatrowi dramatycznemu. Zamienił się w magazyn dekoracji, a wierni stracili możliwość uczęszczania do swojego domu modlitwy. Nie był to jednak ostatni etap przemian tego kościoła.
W 1960 roku na mocy uchwały Rady Ministrów kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa zamknięto, a wiernym zwrócono kościół Opatrzności Bożej. Od 1961 roku ponownie odprawiane są tu nabożeństwa, zarówno po litewsku, jak i po polsku, dzięki czemu każdy wierny może czuć się wysłuchany i zrozumiany.
Kościół ma szczególną aurę, którą potęguje neogotycka architektura: wieżyczki, apsyda oraz ogrodzenie terenu przykościelnego wsparte na murowanych słupach tworzą niepowtarzalny klimat. To nie tylko budynek – to świadek historii i duchowości, który przeszedł wiele trudności i wyzwań, lecz mimo to pozostał ważnym miejscem dla wileńskiej wspólnoty.
Dziś kościół Opatrzności Bożej nie tylko pełni funkcję domu modlitwy, lecz jest również obiektem dziedzictwa kulturowego, przyciągającym zarówno mieszkańców, jak i turystów. Odwiedzając go, można poczuć ducha różnych epok i uświadomić sobie, jak silnie religia potrafi wpływać na życie społeczeństwa i je kształtować.
Kościół zbudowano w 1913 roku i stał się filią parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Ta murowana budowla, zaprojektowana przez znanego architekta Antoniego Wiwulskiego, wyróżnia się stylem neogotyckim – widać to po planie prostokątnym, wieżyczkach oraz jednonawowej strukturze. Autor projektu August Klein również zasłużył na uznanie za swój wkład w architektoniczne piękno tego kościoła.
Od 1927 roku kościół należał do zakonu salezjanów, lecz wkrótce jego losy się zmieniły. W czasach sowieckich, w 1948 roku, kościół zamknięto i przekazano państwowemu teatrowi dramatycznemu. Zamienił się w magazyn dekoracji, a wierni stracili możliwość uczęszczania do swojego domu modlitwy. Nie był to jednak ostatni etap przemian tego kościoła.
W 1960 roku na mocy uchwały Rady Ministrów kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa zamknięto, a wiernym zwrócono kościół Opatrzności Bożej. Od 1961 roku ponownie odprawiane są tu nabożeństwa, zarówno po litewsku, jak i po polsku, dzięki czemu każdy wierny może czuć się wysłuchany i zrozumiany.
Kościół ma szczególną aurę, którą potęguje neogotycka architektura: wieżyczki, apsyda oraz ogrodzenie terenu przykościelnego wsparte na murowanych słupach tworzą niepowtarzalny klimat. To nie tylko budynek – to świadek historii i duchowości, który przeszedł wiele trudności i wyzwań, lecz mimo to pozostał ważnym miejscem dla wileńskiej wspólnoty.
Dziś kościół Opatrzności Bożej nie tylko pełni funkcję domu modlitwy, lecz jest również obiektem dziedzictwa kulturowego, przyciągającym zarówno mieszkańców, jak i turystów. Odwiedzając go, można poczuć ducha różnych epok i uświadomić sobie, jak silnie religia potrafi wpływać na życie społeczeństwa i je kształtować.
Galeria i zasoby
Opisy materiałów archiwalnych są podane po litewsku.
Vilniaus Šv. Kotrynos bažnyčia – vėlyvojo baroko pastatas. Prie jos pietvakarinio šono – Apvaizdos koplyčia. Vaizde – koplyčios altoriaus fragmentas. Altorius masyvus, plastiškumo suteikia voliutos.
Aprašė Aldona Rudzevičienė
Vilniaus Šv. Kotrynos bažnyčia – vėlyvojo baroko pastatas. Vaizde – Dievo Apvaizdos koplyčios altorinis paveikslas.
Aprašė Aldona Rudzevičienė